Labarin Soyayya: Muhammad da Aisha (Part 2)
Labarin Soyayya: Muhammad da Aisha (Part 2)
Bayan iyayen Muhammad sun nuna ƙin amincewa da Aisha, rayuwa ta fara sauyawa ga masoyan biyu. Muhammad ya shiga cikin wani hali mai wuya — tsakanin biyayya ga iyaye da kuma soyayyar da zuciyarsa ta kasa mantawa da ita.
Kowace rana, kalaman iyayensa suna kara masa nauyi a zuciya.
“Ka manta da ita! Ba ita ce mace da ta dace da kai ba,” in ji mahaifinsa cikin tsanani.
Amma duk da haka, Muhammad ya kasa cire Aisha a zuciyarsa. Ya san cewa ba talauci ne ke ƙayyade darajar mutum ba, sai dai halaye da tsoron Allah.
A gefe guda kuma, Aisha ta fara nisanta kanta a hankali. Ba don ba ta son Muhammad ba, sai don ta gujewa zama dalilin da zai raba shi da iyayensa.
Wata rana, suka haɗu a wuri na ƙarshe domin su tattauna.
Idanun Aisha cike suke da hawaye, ta ce:
“Muhammad… bana son na zama dalilin da zai sa ka ɓata wa iyayenka rai. Idan ƙaddara ta rubuta mu tare, Allah zai haɗa mu ba tare da wahala ba.”
Maganar ta shiga zuciyar Muhammad sosai. Ya fahimci cewa soyayya ta gaskiya ba ta tilastawa — tana tare da hakuri da dogaro ga Allah.
A nan ne ya tuna da wata aya mai girma daga Al-Qur’ani:
“Wataƙila ku ƙi wani abu, alhali kuwa alheri ne a gare ku; kuma wataƙila ku so wani abu, alhali kuwa sharri ne a gare ku. Allah ne Yake sani, ku kuwa ba ku sani ba.”
(Suratul Baqarah: 216)
Wannan aya ta kwantar masa da hankali, ta sa ya fara tunani mai zurfi. Shin wannan soyayya alheri ce a gare shi? Ko kuwa jarabawa ce kawai?
Daga wannan rana, Muhammad ya fara rage kusanci da Aisha, ba don ya daina sonta ba, sai don neman yardar Allah da kuma zaman lafiya a cikin iyalinsa.
Amma zuciya ba dutse ba ce…
Ko da sun rabu a zahiri, soyayyarsu ta ci gaba da rayuwa a cikin zukatansu. Kowanne daga cikinsu yana addu’a a ɓoye, yana roƙon Allah Ya nuna musu hanya mafi alheri.
Shin soyayyarsu za ta dawo ta zama aure?
Ko kuwa wannan shi ne ƙarshen labari mai ɗaci?
(Za a ci gaba a Part 3…)..

Comments
Post a Comment